Sigurjón Guðjónsson

Já, strákarnir okkar eru heldur betur að standa sig vel þessa dagana, allavega mun betur en starfsmenn Umhverfisstofnunar, það er nokkuð ljóst. Ég næ ekki alveg upp í nefið á mér að ísbjörninn sem kom á land í gær hafi verið skotinn, mér þykir það mjög miður og finnst það bera vott af aulaskap af okkar hálfu.

Það er ekki birninum að kenna að við séum að bræða undan þeim ísinn og þeir þurfi að leggja til sunds svo dögum skipti. Þegar þeir koma svo hingað, þreyttir, ringlaðir og svangir, sjáum við engan annan kost í stöðunni að en að skjóta þá til bana, án þess að skoða neina aðra kosti. Við sýndum stórkostlegan aulaskap í bæði skiptin sem birnir gengu hér á land árið 2008, í fyrra skiptið var björninn dauður áður en stafsmenn Umhverfisstofnunar svo mikið sem fengu símtal um málið, þökk sé miklum karlmönnum á norðurlandi sem fannst þeir þurfa að sýna sig og sanna með fínu byssunar sem þeir áttu upp í skáp. Umhverfisstofnunar fékk senda mynd af dauða dýrinu og skyttunum fyrir aftan, mynd sem var tekin á fínu Sony Cyber-shot vélina sem ein skyttan keypti fyrir sunnan jólin á undan. Í seinna skiptið var heiðarleg tilraun gerð að fara réttum höndum um björninn, aftur á móti voru skytturnar þreyttar þann daginn, nenntu ekki að koma sér fótgangandi í skotfær og fóru því keyrandi í átt að birninum, sem auðvitað styggði skepnuna og sendi hann hlaupandi út í opinn dauðann. En það var auðvitað birninum sjálfum að kenna, hann má ekki hlaupa aftur út í sjó eftir að hafa stigið á landi, þetta stendur allt í kynningarbæklingnum sem þeir fá við komuna til landsins. Hjá okkur aftur á móti er allt mjög samræmt og fínt, mjög fagmannlegt og svo framvegis.

Eftir þessi tvö tilfelli var settur saman hópur sem bjó til viðbragðsáætlun ef ske kynni að svona mál myndi koma aftur upp. Ég vona að þessi hópur hafi ekki fengið mikið greitt fyrir þessa vinnu því niðurstaðan var sú að hringja skyldi í þann einstakling sem býr næst birninum, biðja hann um að skjóta dýrið og húrra því suður með næstu rútu. Það kostar of mikinn pening að bjarga þessum björnum, við vitum jú öll hversu vel efnuð þjóð við erum, og þar sem ísbirnir eru ekki í bráðri útrýmingarhættu er léttast (og ódýrast) að skjóta þá. Þriðja ástæðan er reyndar líka gefin, og það er að dýrið er víst rosa hættulegt. Ég er auðvitað svo vitlaus, ég hélt að það væri líka hægt að skjóta deyfingu í hættuleg dýr, en það er augljóst á þessari vel unnu skýrslu að aðeins byssukúlur bíta á svoleiðis dýr.

Ísbjörn er ekki hreindýr, Ísbjörn er ekki rjúpa, Ísbjörn er ekki refur. Ísbjörn er eitt allra merkilegasta dýr jarðar og okkur ber að vernda þá, ekki grípa strax til þess ráðs að drepa þá, nema við viljum líta út eins og molbúar.

Fyrr í vikunni fékk ég afhent bandarískt ökuskírteini (New Jersey) og finnst mér magnað hvað lítill hlutur eins og ökuréttindi getur veitt manni mikla hamingju, kannski er það vegna þess að díla við DMV (Department of Motor Vehicles) er klárlega, hands down, skelfilegasta stofnun sem hægt er að finna í USA, tja, kannski á eftir Time Warner Cable.

Ég fór að hugsa um það í maí, þegar ég flutti til New Jersey, að fara að skoða þann möguleika að sækja um ökuskírteini. Hérna í NJ er ekki ALLT í göngufæri og almenningssamgöngur eru ekki alveg eins liprar hér eins og í New York. Katie á bíl þannig að ég fór fljótlega að reka mig á veggi að vera ekki með ökuskírteni. Ég var ekki alveg viss í hvaða vandræðum ég væri ef ég yrði stoppaður með íslenska skírteinið en eftir að hafa séð Cops þátt þar sem kona var handjárnuð fyrir að vera ekki með ökuréttindi fór ég að hafa aðeins meiri áhyggjur af ástandinu.

Fyrsta ferðin í DMV var í júní, þar var mér tjáð að ég gæti ekki fengið ökuskírteini nema að vera með SSN, sem ég áttaði mig á fljótlega að væri kjaftæði frá A til Ö. Ég fór til SSN skrifstofuna í NJ og fékk þar fullnægjandi pappíra sem leystu SSN vandamálið. Í annari ferð var ég sendur til baka vegna þess að pappírar sem áttu að sanna það á ég væri íbúi í NJ voru ekki fullnægjandi að þeirra mati vegna þess að ég hafði prentað bankayfirlitið mitt á netinu. Ég þurfti því að hafa samband við bankann og biðja þá um að senda mér official yfirlit, sem var mega vesen því í tölvunni hjá þeim vildi ég ekki fá yfirlit. Svona típískt the computer says no atriði. Í þriðja skiptið komst ég í gengum pappírstékkið og fékk þá að taka bóklega prófið. Þegar ég var búinn að skora 98% á prófinu (þurfti 80%) var með tjáð að ég þyrfti að láta þýða ökuskírteinið mitt, annað hvort hjá sendiráðinu eða hjá þýðanda sem væri samþykkur af DMV. Sendiráðið kom af fjöllum, hafði aldrei fengið slíka beiðni áður, þannig að ég þurfti að punga út $70 dollurum í þýðingu á skírteininu.

Fjórða ferðin í DMV var sú síðasta, þá voru allir pappírar samþykktir, þýðingin samþykkt og allt gúddí. Ég hafði lesið að á þessum tímapunkti myndi fá 3 mánaða æfingaaksturleyfi, eftir þann tíma væri svo verklegt ökupróf og þegar það hefur verið staðið fæ ég ökuskírteini. Hér koma hinsvegar góðu fréttirnar, einhverja hluta vegna var mér veitt skírteini á staðnum og þarf ég ekki að taka neitt verklegt. Skírteinið rennur út mun fyrr en venjulegt þykir út af dvalarleyfinu mínu þannig að ég þarf að fara aftur á þessu ári og sanna fyrir þeim að ég sé ennþá löglegur í landinu, ég vona bara að það taki ekki fjórar ferðir.

Anyway, ég get farið að keyra án þess að stressast upp yfir því að sjá löggubíl á hverju horni, nú eða hvað myndi gerast ef ég myndi lenda í óhappi. Annar ljós punktur er að ég loksins kominn með bandarískt skilríki, en það besta við þetta allt saman er að núna eru engar hömlur á manni þegar kemur að því að mynda, núna getur maður keyrt út um allt og fundið myndefni.

Það er komið að því að gera upp tónlistina á árinu 2009, sem ætti ekki að taka langan tíma því 2009 var svolítið sérstakt hjá mér þegar kemur að tónlist. Ég hlustaði gríðarlega mikið á tónlist, ætli ég sé ekki með tónlist í eyrunum að meðaltali 8 tíma á dag, alla daga ársins. Undanfarin ár hef ég verið duglegur að tékka á nýjum plötum, gefa þeim nokkra snúninga og athuga hvort ég sé nokkuð að missa af einhverju bitastæðu.

Ég hef ekki gert mikið af því að þessu ári, þetta ár var 70% helgað Bob Dylan og sökkva mér djúpt í efnið hans, bæði að hlusta eins mikið efni og ég get sem og fræðast um hann, t.d.. lesa ævisöguna hans. 20% af tímanum var ég að kynna mér betur Drum n’ Bass tónlist, eitthvað sem ég mun halda áfram að gera, er sáttur við það sem ég hef rekist á þar. 10% effort var svo sett í að fylgjast með nýjum plötum og tékka á hljómsveitum sem hafa unnið sér inn traust yfir árin. Þannig að þó svo þetta hafi verið ár Bob Dylan, þá eru þetta plötur ársins hjá mér.

1. High Contrast – Confidential
2. The Whitest Boy Alive – Rules
3. Yeah Yeah Yeahs – It’s Blitz!
4. Handsome Furs – Face Control
5. Dikta – Get It Together

Það er semsagt Drum n’ Bass plata í fyrsta sætinu hjá mér að þessu sinni, en það var erfitt að velja á milli High Contrast og The Whitest Boy Alive, fyrir mér voru þetta tvær lang bestu plötur ársins. High Contrast gaf út safnplötu með öllu sínum bestu lögum og remix-um, ásamt nokkrum nýjum. Frábært stöff, alveg frábært stöff sem ég gæt bæði hlustað á í rólegheitum heima, sem og á hlaupum. Ef þið hafið gaman að “raftónlist” þá getur þessi plata ekki klikkað. The Whitest Boy Alive gaf út sína aðra plötu, Rules, og fylgdu þar með hinni frábæru plötu “Dreams” mjög vel eftir, þeir eiga tvímælalaust lag ársins, en það er Island.

Þegar kíkt er á Last.fm, sem trakkar það sem ég hlusta á, þá er listinn fyrir árið 2009 aðeins öðruvísi.

1. Bob Dylan
2. Logistics
3. Hospital Records
4. High Contrast
5. Wolf Parade
6. Kings of Leon
7. Elvis Presley
8. Yeah Yeah Yeahs
9. Leadbelly
10. Paul van Dyk

Dylan efstur auðvitað, Logistics er drum n’ bass gaur sem gaf út frábæra plötu árið 2008 sem heitir “Reality Checkpoint“, Hospital Records er útgáfufyrirtæki sem gaf út góða safnplötu sem heitir “This Is Drum & Bass”, svo er það High Contrast með sína plötu, Wolf Parade og Kings of Leon fá alltaf mikla spilun á hverju ári, síðan datt ég í gamalt stöff með Elvis og Leadbelly. Leadbelly hlustunin er þó bara á síðustu 2 mánuðum eða svo.

Ef ég ætti að velja eina plötu sem ég myndi segja að væri uppáhalds platan mín á árinu þá væri það klárlega “Bob Dylan Live 1975 – The Rolling Thunder Revue“, besta live plata sem ég hef nokkurn tímann heyrt og klárlega ein af mínum uppáhalds plötum ever.

Tónleikar ársins voru síðan Kings of Leon í Madison Square Garden í janúar, þeirra fyrstu tónleikar í garðinum, klárlega 5 stjörnur af 5.

Var að setjast niður á Beth Israel sjúkrahúsinu á 7 ave og er að bíða eftir lækni (er líklega með létta lungnabólgu). Þar sem biðin hérna er yfirleitt 3 tímar plús þá datt mér í hug að skrifa lítið blogg á símann minn, það ætti að halda mér uppteknum í e-n tíma.

Í jólafríinu fór ég inn í risa antikbúð í NC, sem er ekki frá sögu færandi nema hvað að mér datt í hug að kíkja á það sem ég hef mest vit á, ljósmyndabækur. Ég leitaði og leitaði og fann ekki neitt í fyrstu en síðan rambaði ég á 5 ljósmyndabækur út í horni. 4 af þeim voru kennslubækur, 5 bókin þekkti ég um leið, þar var á ferðinni bókin “The Family of Man” eftir Edward Steichen en sú bók var gefin út samhliða sýningu sem hann setti upp í Museum of Modern Art í New York árið 1955.

Þarna kom öll ljósmyndasagan sem ég er búinn að læra að góðum notum. Ég vissi auðvitað hversu mikilvæg þessi sýning var og að finna orginal bókina frá 1955 hlýtur að vera einhvers virði. Ég keypti kvikindið á 15 dollara, fór á netið og reyndi að finna einhverjar upplýsingar hvað væri hægt að fá fyrir þessa bók. Það er hægt að kaupa nýja útgáfu af bókinni á Amazon á 150 dollara. Eftir mikla leit fann ég safnarasíðu sem listaði þessa bók á 250 til 300 dollara, hefði hún verið árituð þá værum við að tala um 650 til 700 dollara. Djöfullinn Steichen, af hverju ertu dauður!? Tja, líklega af því hann var fæddur 1879.

Allavega, ég er nokkuð ánægður með það að menntun mín hafi komið sér að góðu úti í hinum stóra heimi, núna þarf ég bara að finna 30.000 bækur í viðbót til að borga upp námslánin.

Þetta er Finn, mitt fyrsta gæludýr, hann er tveggja ára (er okkur sagt, við viljum meina að hann sé yngri) karlkyns “domestic shorthair” köttur.

Eflaust er einhver þarna úti sem er að hugsa, “Bíddu, er Sigurjón ekki með ofnæmi fyrir köttum?”. Það er erfitt að svara þeirri spurningu, ég var með ofnæmi hérna í “gamla daga” en núna, þegar ég hef búið með ketti síðan í maí (sem var ekki minn) get ég sagt að ofnæmisviðbrögðin eru nánast alveg horfin.

Við Katie vorum búin að ræða það að fá okkur kött þegar herbergisfélaginn okkar myndi flytja út, en hún átti kött. Mig langaði mest í hreinræktaðan abyssinian eða oriental kött en það meikaði auðvitað ekkert sense því þeir kosta morðfjár. Við vorum hinsvegar sammála um eitt, og það var að hvítur “shorthair” kom vel til greina.

Þegar við Katie fórum niður eftir til North Carolina ákváðum við að kíkja í “Kattholt” og athuga hvað við myndum rekast á. Ástæðan fyrir því að við gerum það í NC er sú að þar er líklegast mestur fjöldi gæludýra án heimila í Bandaríkjunum. Það er svo mikið “vandamál” að kettir og hundar eru stundum sendir þaðan í athvörf í öðrum fylkjum, vegna þess að eftir ákveðinn tíma er lítið annað hægt að gera fyrir athvörfin í NC en að svæfa dýrin sem ekki eru ættleidd.

Anyway, þegar við komum inn þá sá ég um leið að það var bara einn hvítur köttur á staðnum. Ég gekk beint á hann (á meðan Katie heilsaði ÖLLUM köttunum á staðnum), opnaði búrið og tók hann upp. Hann limpaðist niður, gróf hausnum inn í bringuna á mér og mjálmaði. Á þeim tímapunkti var málið dautt fyrir mér.

Finn er með eitt blátt og eitt gult auga. Katie hafði heyrt að slíkir kettir gætu verið heyrnalausir á öðru eyranu. Það hefur ekki verið 100% staðfest en það virðist vera sem Finn sé alveg heyrnalaus á öðru eyranu, og líklega með mjög takmarkaða heyrn á hinu eyranu. Það breytir litlu, hann verður alltaf innandyra og í stað þess að tala við hann þarf maður að nota aðrar aðferðir til að skamma eða hæla honum.

Finn er búinn að vera hérna hjá okkur í 2 daga og er bara helvíti sprækur, borðar og drekkur nóg, leikur sér og tjillar. Hann er afskaplega rólegur köttur sem finnst gott að kúra, halda á sér og klappa sér. Ég held að við höfum gert ansi gott mót að velja þennan kött, hann virðist standast allar þær kröfur sem við gerðum. Mér þykir allavega afskaplega vænt um hann nú þegar.

Janúar

Ég byrjaði árið eins og flest önnur ár, heima á Íslandi, í góðu yfirlæti eins og alltaf. Ég yfirgaf NY árið 2008 á leiðinlegum nótum, ég þurfti að flytja út úr íbúðinni minni vegna þess að leigan var orðin alltof dýr, þar af leiðandi vissi ég ekki alveg hvernig dvöldin í USA myndi ganga á nýja ári þar sem ég var að flytja inn á vini mína. Fljótt eftir komuna aftur til NY var það ljóst að vistin hjá vinum mínum í Brooklyn myndi ganga glimrandi vel. Mér líkaði vel við Brooklyn, ég var að hlaupa mikið á þessum tíma og það var stutt í stóran almenningsgarð, stutt í lestina sem tók mig inn á Manhattan, hreinlega stutt í allt sem mig vantaði. Skólinn byrjaði ágætlega, átti þó erfitt með að finna eitthvað til að mynda fyrir önnina. Var fenginn til að mynda, ásamt 4 öðrum krökkum, alla útskrifanemendur SVA 2009, sem var gott, launað verkefni. Í lok janúar fékk ég loksins að sjá eina af mínum uppáhalds sveitum á tónleikum þegar ég sá Kings of Leon í MSG. Það var stórkostlegt.

Febrúar

Hlaupa hlaupa hlaupa, það snérist allt um útihlaup febrúar. Ég var að hlaupa 4-5 sinnum í viku, sirka 7-13km á dag. Ég var kominn í svo gott form að ég hafði ekki fundið annað eins síðan 2002, en þá var ég í skuggalegu formi. Það var síðan sett úr skorðum í lok febrúar þegar kona opnaði bílhurð á sama augnabliki og ég var að hjóla (ansi hratt) framhjá bílnum hennar. Ég var heppinn að slasa mig ekki alvarlega, en ég tognaði nokkuð illa á nokkrum stöðum.

Mars

Í byrjun mars fór ég  heim til Íslands í Spring Break, ég held að allir sem lesa þessa síðu vita hvað ég er að vita í þegar ég segi að í þeirri viku breyttist líf mitt til muna. Ég ætla ekki að ræða það neitt sérstaklega, ekki vegna þess að ég hef eitthvað að fela heldur snýst það mál ekki bara um mig, þar af leiðandi hef ég ekki “leyfi” til að ræða það eitthvað frekar opinberlega. Ég ákvað að mynda ástandið heima á Íslandi og startaði þar með seríunni “ISK”, sem er ennþá í vinnslu. Kom aftur til NY, frekar leiður og andlega máttlaus, þannig að ég ákvað að taka mér tímabundið leyfi frá blogginu, sem endaði sem lengsta frí sem ég hef tekið frá þessari síðu.

Apríl

Apríl var ansi tíðindalítill. Það merkilegasta var að ég fékk einhvern vírus í lungun sem gjörsamlega stoppuðu hlaupin hjá mér. Ég gat ekki hlaupið meira en 1 km án þess að vera við það að kafna. Þó svo málin séu ekki jafn alvarleg í dag, þá á ég ennþá í töluverðu basli með lungun. Ég veit ekki hvað er að plaga mig en það gæti verið ofnæmi eða einhverskonar áunninn astmi. Lífið tók mjög óvænta stefnu þennan mánuð. Það er undarlegt hvernig hurðir geta opnast algjörlega án þess að maður tékki hvort þær séu opnar. Ég hef aldrei verið hræddur að ganga í gegnum þessar hurðir, þrátt fyrir að í fyrstu það líti ekki út sem skynsamlegur kostur. Ef maður er alltaf að pæla í því hvað öðrum finnst þá gerir maður lítið annað, ég aftur á móti tók þá ákvörðun á þessum tímapunkti að hlusta á hjartað og gera það sem hentar mér best. Ég reyndi að sækja um sumarvinnu heima á Íslandi, var reyndar búinn að sækja um síðan í febrúar, en fékk engin svör. Tók þá ákvörðun að fara ekki heim um sumarið og dvelja í staðinn í New York, reyna að fá eitthvað að gera þar og spara pening.

Maí

Ég byrjaði mánuðinn á því að flytja til New Jersey, rétt hinum megin við Hudson ánna. Það var eitthvað lítið að gerast á vinnumálum þannig að ég ákvað að fara niður til North Carolina með Katie, mynda, borða og bara njóta lífsins. Var ansi slæmur í lungunum og hlaupin sátu því á hakanum. Það var ekki mikið annað sem gerðist í maí sem hægt er að greina frá, nema kannski að ég var fenginn í viðtal við nettímarit sem kallaði sig Norman Einsteins.

Júní

Í byrjun júní fékk ég símtal frá móður minni sem tjáði mér að afi Sigurjón, “Afi í Skáló” eins og hann var alltaf kallaður of okkur, hafi dáið. Hann var búinn að vera mjög veikur í nokkra mánuði og því get ég ekki sagt að þetta símtal hafi komið á óvart. Ég átti alltaf flug heim til Íslands sem ég keypti í janúar þannig að ég ákvað að nota það til að fljúga heim í júní og vera viðstaddur jarðaför afa míns. Öll fjölskyldan hittist norður í Hrútafirði, í Skálholtsvík, þar sem amma og afi bjuggu og þar dvöldum við yfir helgina sem útförin fór fram. Þrátt fyrir að tilefnið hafi verið sorglegt var andinn góður og það var gaman að taka þátt í því að “fagna” lífi hans þessa helgi. Ég hélt áfram að mynda fyrir ISK seríunna mína, það var eithvað í mér sem sagði mér að halda áfram með þá seríu, síðan fékk ég tré gefins í Árnaskóg, sem er mikill heiður. Ég flaug síðan aftur út í hitann og naut þess að gera ekki neitt.

Júlí

Ég opnaði síðuna mína aftur í júlí, reddaði mér nýrri hýsingu og græjaði allt og sjænaði, eins og þið sjáið. Sá Dave Brubeck spila nokkur lög í Apple búðinni, sem var ótrúlega töff. Keypti nýtt rúm, sem er örugglega besta fjárfesting sem ég hef gert í einhver ár, svei mér þá. Hvað annað gerðist í júlí? Ég veit það ekki, fór nokkrum sinnum á ströndina, telst það með?

Ágúst

Ágúst var eins og júlí, það er ekkert sem ég get sagt frá. Ég meina, ég hafði það mjög gott en ef ég ætla ekki að segja frá hvað ég borðaði, þá er eitthvað lítið um tíðindi.

September

Skólinn fór af stað strax í upphafi september. Stuttu seinna keypti ég mér iPhone, ekki af því að ég var að þéna einhverja peninga heldur vegna þess að ég gat gert það á þeim tímapunkti án þess að tapa á því. Í dag hef ég ekki hugmynd um hvernig ég fór að því að lifa áf án iPhone. Fór á aðra tónleika með Kings of Leon, nema núna var það í NJ í stað NY. Hápunktur september var þó þegar mamma og pabbi komu í vikulanga heimsókn til NY. Ég sýndi þeim alla króka og kima borgarinnar og ekki annað að segja en að við hafi skemmtum okkur mjög vel. Hlakka til að fá þau aftur, hvenær sem það verður.

Október

Fjórða og síðasta árið í SVA skall á manni í október, það er auðvitað ákveðinn “pressa” á manni að gera góða hluti á síðasta árinu en nýja mottó-ið mitt er að hugsa málin út frá mér, ekki út frá öðrum. Þrátt fyrir að skynsamlegasta lausnin á myndamálum væri að finna eitthvað að mynda hérna í USA var ISK serían mér alltaf ofarlega í huga. Ég hugsaði málin og vonaðist til þess að ég myndi finna einhverja lausn til að halda áfram með seríuna mína.

Nóvember

Ívar Örn og Berglind komu í heimsókn, en þetta var í annað skiptið sem Ívar kemur til NY síðan ég flutti hingað. Það var skemmtilegur tími. Síðan fékk ég email frá Hafdísi vinkonu minni sem tjáði mér að hún hafi fengið fjöldann allan af fólki til að leggja í púkk, í þeim tilgangi að ég gæti keypt flugmiða og haldið áfram að vinna að ISK seríunni. Ég hef sjaldan verið eins hrærður, ég verð henni, og ykkur öllum sem hjálpuðu til, ævinlega þakklátur fyrir þessa góðvild. Ég var snöggur til, keypti miða heim og myndaði í 10 daga. Á meðan ég var heima opnaði samsýning á Broadway á Manhattan þar sem ég átti eina mynd og var þetta fyrsta sýningin sem ég tek þátt í utan Íslands.

Desember

Í desember var miklum krafti eytt í að klára skólann og koma þeim málum í gott horf. Meðleigjandi okkar Katie flutti út þannig að núna búum við ein í 2ja herbergja íbúð í NJ, sem er ansi indælt. Strax eftir jólin var svo farið niður til North Carolina og þar er ég staddur núna og rita þennan annál. Það síðasta sem ég gerði á þessu ári var að fá mér kött, sem er mitt fyrsta gæludýr, það allt saman er reyndar efni í annað blogg.

Árið 2009

Árið 2008 var ansi viðburðarík fyrir mig, og það er ótrúlegt að sitja hér og segja að árið 2009 var viðburðaríkara, en af allt öðrum ástæðum. Það hefur gengið á ýmsu, upp og niður, niður og upp. Eitt er ljóst og það er að ég hef þroskast mikið á þessu ári, ég sé hlutina í allt öðru ljósi núna og er e.t.v. að átta mig betur á því hvað skiptir mestu máli í lífinu. Það er ekki séns að ég geti tekið saman árið 2009 á einhvern faglegan hátt í stutta setningu, ég ætla ekki einu sinni að reyna það. It is what it is og ég horfi bjartsýnn til ársins 2010.

…og það varð allt vitlaust á Twitter.

(Lesa meira)

Well, ég sagði ykkur frá því fyrir mánuði síðan að ég væri með mynd á sýningu í gallerýi á Broadway og að ég komst ekki á opnunina vegna þess að ég var heima á Íslandi að mynda.

Nema hvað, ég fékk email stuttu eftir að ég kom aftur út að hópurinn sem ég var í (hópur A var í 2 vikur og hópur B átti að vera í 2 vikur) væri að fá svo góðar undirtektir að ákveðið var að framlengja sýninguna um tvær vikur. Ég var því ekkert að stressa mig á því að fara og sjá sýninguna um leið og ég kom aftur til New York, hafði nægan tíma til þess.

Í gær fékk ég svo email þar sem ég var vinsamlegast beðinn um að sækja myndina mína í gallerýið þar sem sýningin væri búin. Góður Sigurjón! Ég semsagt steingleymdi að fara og skoða sýninguna, sem ég var sjálfur í.

Ég frétti þó að myndin hafi notið sýn vel og hafi verið á “besta stað” á sýningunni, hvað sem það þýðir svo sem.

Hérna er svo myndin, komin upp heima.

Er ekki kominn tími á að upphafsmaður punktabloggsins noti sitt margfræga layout, það er það langt síðan ég punktabloggaði að ég er hræddur um að fólk sé farið að gleyma upprunanum. Einar Örn er sá eini sem getur gert heiðarlegt tilkall til punktabloggsins en það mál hefur áður verið rætt á þessari síðu, við byrjuðum á þessu á svipuðum tíma en orðið “punktablogg” kom frá mér þannig að ég hef alltaf staðið í þeirri meiningu að ég sé uppruninn. Gúglið og þér munuð sannfærast að yður finnið ekki eldra (íslenskt) “punktablogg” en á minni síðu. Allt þetta geri ég í þeirri von að komast á Wikipedia einn daginn.

Það hefur gengið vel að vinna úr þeim myndum sem ég skaut heima í nóvember. Megi Jesúbarnið blessa ykkur öll sem hjálpuðu mér að komast heim til að sinna því verkefni. Það sem ég hef sýnt í tímum hefur fengið góðar undirtektir og er fólk almennt sammála um að myndirnar núna séu betri en þær sem ég tók til dæmis í mars. Ég er aftur á móti á því að ef ég safna öllu saman þá ætti ég að vera með nokkuð sterka seríu so far. Hvort ég komi heim aftur eftir áramót kemur í ljós.

Þetta verður annað skiptið á minni lífsleið sem ég mun ekki dvelja á Íslandi yfir jól og áramót. Síðast var það árið 2003 þegar ég dvaldi í Flórída yfir hátíðarnar. Það er ekki komið á hreint hvort við verðum í NJ eða NC yfir jólin en ætli það sé ekki nokkuð pottþétt að NC mun hýsa okkur yfir áramótin. Það er auðvitað leiðinlegt að geta ekki verið í mat hjá mömmu en svona er lífið. Ég veit að móðir mín er himinlifandi með þetta allt saman, ekki satt mamma?

Bubbi Morthens er hálfviti. Afsakið orðbragðið.

Ég er að týna íslensku orðunum mínum, það tók mig svona 10 mínútur að finna orðið “viðurkenna” nú rétt í þessu.

Ég fór á tónlist.is til að ná í slatta af ókeypis músík. Eftir að hafa farið yfir listann downloadaði ég tveimur lögum, Gus Gus og Ourlives, restin myndi ég ekki hlusta á allsgáður, kannski ég downloada restinni seinnia í kvöld þegar ég kem heim úr jólagleði Gotham Imaging (*hint hint* frítt bús).

Annars vil ég að þið öll sýnið hógværð og látleysi í lífsstíl og neyslu, líka þú Kalli, er viss um að þú gætir sparað aðeins á fötunum sem þú kýst að ganga í. Hvað ertu til dæmis að eyða (eða á ég að segja, “hvað erum við að eyða”) í vinnuföt fyrir þig á hverju ári? Eru ekki takmörk fyrir því hvað þú þarft margar fjólubláar skyrtur?

Ég held að ég hafi loksins tekið loka ákvörðun varðandi Flickr, ákvörðunin er sú að ég ætla ekki að nota þá þjónustu fyrir “pro myndirnar” mínar heldur eingöngu fyrir “síma-mynda-bloggið”.

Að því tilefni selfærði ég allar myndirnar mínar af “Sigurjónblog” yfir á official Flickr-síðuna mína (sigurjon) og þar munu þær heima í framtíðinni, sá ekki alveg tilganginn að vera með tvær flickr síður ef ég ætla bara að nota aðra þeirra, sérstaklega þar sem ég var með alla “vini mína” á síðunni sem ég ætlaði mér ekki að nota. Þannig að, endilega komið í heimsókn, fylgist með, annaðhvort á Flickr nú eða í hægri dálkinum á þessari síðu.

Má ég samt spyrja ykkur að einu, hvernig er það, ætti maður kannski bara að uploada þessum myndum beint á Facebook í staðinn? Það eru allir á Facebook þannig að fólk gæti kannski kommentað meira þar, en á móti kemur get ég ekki haft RSS-feed hérna af myndunum mínum á Facebook.

Hefur fólk einhverja skoðun á þessu eða er ég bara að tala út í tómið?